Een film over hoe geweldig het leven wel is
‘Dit is het hele verhaal. Toen ik in de les de opdracht kreeg om een kortfilm te schrijven, had ik net de week ervoor een internetdate gehad. Ik was op dat moment ook erg verliefd en had het gevoel dat het leven geweldig was. Die twee dingen heb ik zonder al te veel nadenken in de film verwerkt. Een man, André, heeft een date met vrouw van het internet. Hij heeft haar wijsgemaakt dat hij een ervaren tangodanser is en ze spreken af op een dansavond. André kent echter niets van tango en vraagt aan een collega om hem te helpen op twee weken tijd de dans onder de knie te krijgen. Natuurlijk maakt André heel wat mee en verloopt niet alles volgens plan, maar de film eindigt toch met het idee dat het leven fantastisch is.’
‘Toen lesgever en regisseur Guido Thijs het scenario onder ogen kreeg, was hij meteen enthousiast en wilde het verfilmen. Natuurlijk liet ik dat toe. De film ging in oktober 2006 in première op het filmfestival te Gent en kreeg er meteen de prijs voor beste Belgische kortfilm. Wat daarna gebeurde is ongelooflijk, maar we trokken van festival naar festival en een jaar later stond de teller van filmprijzen plots op 35.’
‘Het succes heeft me wel aangespoord om door te gaan met scenarioschrijven. Wordt het niets, dan wordt het niets, maar dan heb ik het wel tenminste geprobeerd. Ook Guido Thijs heeft al te verstaan gegeven dat hij graag nog eens met me zou willen samenwerken en misschien wel een langspeelfilm wil maken. Daar droom ik ook stilletjes van. Voorlopig sta ik wel even op non-actief vanwege verbouwingen en de komst van een tweede kindje, maar eens die zaken achter de rug zijn, ben ik vastbesloten erin te vliegen.’
Verademing
‘Mijn tijd in het KH Brussel was een fantastische periode. Het was een echte verademing toen ik besloot om er na mijn derde jaar Latijn-wetenschappen aan het KA Gent naartoe te trekken en er Woordkunst-drama te studeren. Ik hoorde niet thuis in Gent. Mijn klasgenoten waren voetbalfans terwijl ik net verzot was op films. Toen ik bijvoorbeeld naar West Side Story had gekeken, kon ik in Gent nergens met mijn ervaring terecht. In het KH daarentegen was iedereen liedjes van West Side Story aan het zingen. Wat een verschil!’
‘Het KH Brussel was een kleine school en er was een goede band tussen de leerkrachten en de leerlingen. We deden ook het leukste van wat acteren inhield: gewoon spelen. Later heb ik geprobeerd van het acteren mijn beroep te maken door aan het conservatorium te studeren. Maar helaas besefte ik na drie jaar dat die job niet aan mij besteed was. Ik ben dan maar naar de universiteit getrokken en heb er een licentie communicatiewetenschappen behaald.’
‘Ook al gebruik ik nu hetgeen ik in het KH geleerd heb niet echt in mijn beroepsleven, toch heb ik de periode nooit als een verloren tijd beschouwd. Integendeel, ik heb nooit iets tekort gekomen om de universiteit aan te kunnen en het heeft van mij de mens gemaakt die ik nu ben. Misschien had ik zonder die ervaringen nooit een scenario op papier gezet.’