Regine Beer
“Het feit dat Regine  Beer in mijn lessen kwam vertellen over haar ervaringen, was eigenlijk te danken aan de toenmalige minister van Onderwijs, en later mijn vriend,  Willy Calewaert. Hij merkte op dat het racisme toenam en vreemdelingenhaat of andere vormen van onverdraagzaamheid meer en meer de kop opstaken. Daarom vond hij het een goed idee om mevrouw Beer te laten getuigen in verschillende scholen. Zij had immers Auschwitz overleefd!  In mijn klaslokaal bleef het niet bij dat ene bezoekje, ze was er meermaals te gast. Mijn klaslokaal droeg  zelfs haar naam.  Kinderen louter dingen laten leren uit boeken volstond niet volgens mij. Een ervaringsgerichte context aanreiken is nodig opdat ze alles zouden kunnen plaatsen. Dat is een groot pluspunt van het Gemeenschapsonderwijs: het biedt ruimte voor maximale ontplooiing  in een sfeer van diversiteit en brengt zo mondige burgers voort.”

Leerkracht worden
“Het was tijdens mijn secundaire opleiding dat de leerkrachten mijn interesse in Nederlands, Frans en geschiedenis aanwakkerden. Die tijd voelde voor mij aan als een verdieping in de leerstof, maar vooral als een verruiming: ik wilde zoeken, ontdekken, weten en ontplooien. Ik ondervond er ook hoe leerkrachten en de schoolomgeving  belangrijke rollen spelen in het leven van een kind. Eigenlijk besliste ik toen al om later ook zelf in het onderwijs te stappen. Eens ik leraar geschiedenis was, probeerde ik altijd om met een aanstekelijk enthousiasme mijn boodschappen over te dragen op mijn leerlingen. Een verhaal over en tegelijkertijd een conversatie met het verleden, waarbij de vrije gedachte altijd centraal staat: dat wilde ik bereiken.”