Grenzen verleggen
Licentiaten Lichamelijke Opvoeding kunnen zo’n beetje alle kanten uit, maar ik heb er nog geen seconde spijt van gehad dat ik behoor tot de 20 % afgestudeerden van mijn jaar die in het onderwijs terechtkwamen.
Ik doe mijn job supergraag. De liefde voor de sport doorgeven en jongeren motiveren en zien evolueren is echt heel boeiend. Lesgeven is enorm afwisselend en uitdagend. Jongeren zijn immers heel divers. Als leerkracht moet je je niet enkel aanpassen aan verschillende leerstijlen, je moet ook op zoek gaan naar allerlei onderwijsstijlen die daarbij kunnen aansluiten. Bovendien ben je als sportleraar bezig met lichaam én geest.

In de sport kan je voortdurend grenzen verleggen. Wat ik geweldig vind, is de interactie met mijn leerlingen. 

Sport is leuk
Door zelf uit te stralen dat sport leuk is, overtuig ik mijn leerlingen van het belang van mijn vak. In onze school heb je de studierichting Wetenschappen-Sport op ASO-niveau, de studierichting Lichamelijke Opvoeding-Sport op TSO-niveau en vier topsportrichtingen. De vakgroep Sport is dus erg belangrijk. Het enthousiasme waarmee er aan sport wordt gedaan, straalt ook op de andere richtingen af. We bieden na school en tijdens de middagpauze sportactiviteiten aan. Vooral de gedrevenheid van de lesgevers werkt aanstekelijk. In de sportrichtingen zijn de leerlingen sowieso sportief, maar ook in de andere richtingen tracht ik jongeren te motiveren. Soms zegt een leerling: “Sport is mijn ding niet”, maar dan probeer ik te achterhalen wat zijn of haar kwaliteiten zijn. Voor iedereen is er wel iets geschikt. Minder sportieve mensen tot sport aanzetten, is net de leukste uitdaging!

In de sportrichtingen zijn de resultaten uiteraard belangrijk, maar in de andere richtingen vind ik het doel vaak ondergeschikt aan de weg ernaartoe.

Niet de tijd die je nodig hebt om 3 km te lopen is van belang, maar wel dát je die 3 km loopt. Door niet steeds de nadruk te leggen op het presteren, krijgen de leerlingen de boodschap dat sport ook gewoon leuk is.

Bezige bij
Ik geef niet enkel les, maar engageer me ook voor tal van andere dingen. Ik zit in de Pedagogische Adviesraad, coördineer en begeleid GIP-proeven, organiseer skistages, coach atletiekactiviteiten, geef start-to-run-cursussen aan de collega’s en nog veel meer.

Daarnaast ben ik ook leerlingenbegeleider voor de sportrichtingen. Doordat ik lesgeef én allerlei naschoolse activiteiten organiseer, weet ik wat er leeft bij de jongeren. Leerlingen kunnen met allerlei problemen bij mij terecht: een moeilijke thuissituatie, relatieproblemen, drugs ... Soms kan je met heel weinig middelen echt iets doen. Een andere blik werpen op het probleem kan al helpen. Ik vind het zeer belangrijk om steeds de link met de ouders te bewaren en in ernstige situaties zoek ik externe hulp.

Ik heb zelf drie kinderen, geef les en ben lid van enkele sportclubs. Ik ben dus voortdurend omringd door jonge mensen, waardoor ik me vlot kan inleven in hun leefwereld. Natuurlijk weet ik ook niet álles van jongeren hé! Maar dat hoeft niet. Jongeren hebben recht op hun eigen wereld.

Blijf jezelf!
Aan jonge mensen die in het onderwijs willen stappen kan ik de volgende raad geven: blijf altijd jezelf! Jonge leerkrachten willen soms heel perfectionistisch te werk gaan en denken vaak ik móét dit of ik móét dat. Of ze willen per se goed staan bij leerlingen. Maar leerlingen doorprikken dat. Je moet vooral je eigenheid behouden en structuur bieden aan je leerlingen. Jonge mensen hebben nood aan een kader. Je krijgt als leerkracht ook wel eens tegenslagen te verwerken, maar je moet ervoor blijven gaan en niet opgeven. Als je authentiek bent, zullen je leerlingen je respecteren.

Mooiste herinnering
Het is het echt dubbel en dik waard om je voor jongeren in te zetten, vind ik. Je kan veel van jonge mensen leren.

Ik doe dat echt elke dag opnieuw!

Eigenlijk zijn bijna al mijn herinneringen aan het lesgeven mooie herinneringen. De leerlingen die naar aanleiding van mijn lessen ook thuis beginnen te sporten, de jongeren die – ook al willen ze het op een bepaald moment opgeven – uiteindelijk toch hun humaniora afwerken en die me komen vertellen dat ik hen over de streep trok, de jongen in de rolstoel die zich na lang twijfelen inschrijft voor rolstoelbasketbal, de groep rolstoelleerlingen waarmee ik aan rolstoeldansen deed en zovele anderen: voor al deze jonge mensen doe ik het en voor de blik in hun ogen, de lach op hun gezicht en de vriendschap en de voldoening die ze me geven!

Meer interviews met invloedrijke personen

Cathérine Rotsaert KA3 Voskens- laan Gent Hilde Gouwy KA Veurne Pedro Tubbe KTA Horteco Vilvoorde Ronald Degroot KA Tienen Sandra Van Landeghem BS De Regen- boog Ertvelde         Nancy De Cabooter BS Ter Schabbe - Yes