Leraar en auteur, twee intensieve jobs
‘Als leraar kruip ik elke dag in huid van de man die jongeren iets wil bijleren wat taal betreft. Maar ik heb ook oog voor hun volledige ontwikkeling en ben dus niet blind voor het bevorderen van verdraagzaamheid en respect en het kritisch maken van mijn leerlingen. De job als leraar tracht ik te combineren met mijn roeping als dichter-auteur. Ik doe de twee taken even graag. Geen enkele is de meerdere van de andere. Toch moet ik, door mijn schoolwerk, mijn creatief schrijven verschuiven naar nachtelijke uren of naar de vakanties. Ik noteer de ideeën en verwerk ze op een later tijdstip. Opdrachten die aan een deadline gebonden zijn, vallen daar natuurlijk buiten. Ik schrijf immers recensies voor twee literaire tijdschriften, filosofische bedenkingen voor weer een ander tijdschrift, bijdragen voor kunstboeken en inleidingen voor vernissages. Daarnaast ben ik nog echtgenoot en vader van drie kinderen. Ook dat vraagt tijd en geduld. Het geheim waarom ik het allemaal blijf doen, is wellicht dat ik heel weinig tijd verspil. Twaalf jaar geleden overwon ik kanker en dat heeft mij in positieve zin getekend. Ik heb leren relativeren. Klagen is een vorm van tijdsverlies!’
Mooie mensen maken
‘Wat mij drijft is het feit dat ik, samen met de inzet van mijn collega’s, via het GO! al menig jongere hogerop heb gebracht. In het maritiem onderwijs waren, zeg maar 15 jaar terug, veel kansarme jongeren. Daarom koos ik voor het technisch en beroepsonderwijs en heb ik nooit pogingen gedaan om die richtingen te ontvluchten. Moeilijke leerlingen zijn immers boeiend omdat je er vaak fantastische resultaten mee kunt behalen. Dat merk je vooral jaren later als ze je in de straat tegenhouden en praten over vroeger. Ook mijn poëzie is sociaal geëngageerd en probeert mensen tot betere dingen te brengen door gezonde inzichten te doen bloeien. Ik ben resoluut, consequent, streng en vooral eerlijk en dat wordt door de leerlingen na verloop van tijd zeer geapprecieerd. Het zijn ook kenmerken van het GO! in het algemeen. Het GO! aanvaardt elke mens zoals hij echt is en aanvaardt daardoor ook elke overtuiging en elke geaardheid. Daarom stuur ik er mijn kinderen naartoe. Door de inspanningen van mijn lief vrouwtje Conchita en mezelf plus die van het GO! zijn het ondertussen mooie mensen aan het worden. En mooie mensen maken, dat streeft het GO! na.’