Het leven van een nieuwsanker
“Mijn werkdag begint om 14.30 uur en duurt tot middernacht, maar dat wil niet zeggen dat ik me ’s morgens niet inlicht over de actualiteit. Ik luister naar het nieuws en naar de actualiteitenmagazines op de radio. Van thuis uit heb ik ook toegang tot ons computersysteem, waardoor ik de groei van het middagjournaal kan volgen. Op kantoor bekijk ik dan de telexen van de persagentschappen, lees ik de websites van de belangrijkste kranten en bereid ik de journalen voor. Eerst het zesuurjournaal, daarna het laatavondjournaal. Dat houdt in: introductieteksten schrijven, contact houden met reporters op het terrein, overleg plegen met de eindredacteur, enzovoort. Voor ik in de studio verschijn, ga ik me ook altijd verkleden en laat me schminken. Dat moet, want anders zit je onder het felle studiolicht te blinken. Tussendoor volg ik ook Terzake en onze andere actualiteitenprogramma’s zoals Phara en Volt. Het is vooral de nieuwsgierigheid die me drijft om te doen wat ik doe. Ik volg al 25 jaar het wereldgebeuren van op de eerste rij. Geen enkele dag is hetzelfde, er is nooit routine.”
Beloofd is beloofd
“Een pluspunt van het GO! is wellicht dat de sociale waaier bij de schoolbevolking breder is dan in andere
netten. Daardoor krijg je een idee van hoe het er in andere sociale klassen aan toe gaat. Bovendien is het pedagogisch project van het GO! niet religieus geïnspireerd. In een grote school kom je al gauw in contact met een viertal erkende religies. Dat kan alleen maar positief zijn. Die tolerantie is het voornaamste handelsmerk van het GO! Op mijn allereerste dag in het KA Voskenslaan in Gent moest ik bij de studieprefect de eed afleggen. Hij zei me : ‘Mijnheer Becaus, in deze school wordt van iedereen respect verwacht voor de filosofische en politieke overtuiging van de andere. Gaat u daarmee akkoord?' Ja, natuurlijk! Ik heb nooit moeite gehad om me aan die belofte te houden."