Blij weerzien
Ze heeft zelf al dertig jaar geleden de deuren van het atheneum achter zich dichtgeslagen, maar de banden met haar oude school blijven hecht. “Mijn jongste dochter zit er nu in haar laatste jaar. De oudste studeert nu – net als haar ouders- aan de VUB en volgt een manama. Ze voelden en voelen er zich goed in hun vel en zijn heel actief op school. Beiden hebben zich spontaan aangemeld als voorzitter van de leerlingenraad. Het zijn nogal ‘kadees’! Zelf kom ik nog regelmatig op school voor ouderavonden, maar ook omdat ik jaarlijks een voordracht geef aan de laatstejaars over de overgang van het secundair naar het hoger onderwijs. Het is altijd opnieuw een blij weerzien, een gevoel van thuis komen.” Nu geeft ze zelf les aan de VUB. “Mijn inspiratiebronnen waren twee fantastische leerkrachten Wiskunde, meneer en mevrouw Mertens, geen familie van elkaar trouwens (lacht). Ik had het geluk in kleine groepen les van hen te krijgen, waardoor iedereen aan bod kwam en we telkens persoonlijke uitdagingen voorgeschoteld kregen. Mijn eigen stijl van lesgeven is niet direct vergelijkbaar, hoewel ik met hetzelfde enthousiasme voor de klas sta en ook hoop mijn studenten te inspireren. Het uitdagende is dat ik lesgeef aan toekomstige handelsingenieurs. Hun motivatie aan het begin van het jaar is niet altijd zo groot dus”, vertelt ze lachend, “maar ik zie het elk jaar als een uitdaging hen het nut van wiskunde te doen inzien.”
Roer in eigen handen
Ze koos bewust voor de VUB. “Samen met mijn man, die ik op het atheneum heb leren kennen, trok ik naar de VUB. Omwille van het vrijzinnige profiel van de universiteit. Die keuze voor vrijzinnigheid heb ik niet meegekregen van thuis. Ik ben zelf tot een vrijzinnige overtuiging gekomen. Op dat vlak week ik nogal af van andere kinderen. Van jongs af had ik mijn eigen ideeën en ik ben altijd een vechtertje geweest dat ervoor gaat. Toch leverde dat niet echt voor strijd thuis. Ik werd weinig gestuurd, en mocht het roer in eigen handen nemen.” Jongeren zin voor verantwoordelijkheid meegeven is ook een aspect dat ze belangrijk vindt in het onderwijs. “Goed onderwijs betekent voor mij een evenwicht tussen opvolging en het geven van een dosis eigen verantwoordelijkheid aan de leerlingen, waaruit ze levenslessen kunnen trekken. En dat evenwicht vind ik in ieder geval al terug in het KA Diest.”