Mats De Jong

Mats De Jong Leeftijd: 16 GO!-school: KA Herentals Klasgegevens: 5 Wetenschappen-Wiskunde
	‘Hoe meer supporters, hoe beter!’ Interview met leerling en Masterkarter Mats De Jong ‘Mijn eerste kartervaring dateert van toen ik tien was. Het was grote vakantie. Elke dinsdag ging ik naar mijn grootouders om er iets leuk te doen. Op zo’n dinsdag besloten mijn grootvader en ik om eens te gaan karten. Ik was er meteen helemaal weg van en vanaf toen ging er ik elke week rijden. Hoe langer ik het deed, hoe sneller ik werd. Bijna drie jaar geleden kwam de uitbater van de karting me plots vragen of ik geen zin had om een 24-uren wedstrijd te rijden met een team dat hij zelf samenstelde. Zo reed ik op mijn veertiende mijn eerste wedstrijd en kreeg ik de smaak te pakken. Na succesvol aan enkele lokale wedstrijden te hebben deelgenomen, ontdekte ik begin 2006 Belkart, het individuele Belgische Indoorkarting Kampioenschap. Ik twijfelde even om deel te nemen omdat ik het nog nooit had opgenomen tegen Belgische toppers, maar uiteindelijk ben ik in mijn klasse wel derde geëindigd. In 2007 zette ik dan mijn eerste stapjes in het outdoorkarten. Dankzij het team DW Racing, nam ik deel aan het Belgische Endurance Karting Challenge, of kortweg BEKC en samen met mijn teamgenoten Christophe Van den Bogaert en Tom Bussels werden we kampioen in de motorenklasse Briggs & Stratton. Dit jaar is nog jong, maar ik heb toch al weer een grote vooruitgang geboekt.’ Lees hieronder verder.


Moeilijk, maar doenbaar ‘Het plezier dat ik beleef aan het karten neutraliseert bijna volledig de angst die ik voor de sport heb. In de bochten wordt altijd gereden met een zeer lage snelheid en een kart hangt ook zeer laag boven de grond. Over de kop vliegen is daardoor zo goed als onmogelijk. De hoge snelheid is wel wat anders. In het BEKC kunnen we met onze kart op het rechte stuk van een circuit zo’n 160 km per uur halen! Gelukkig ben ik voorlopig nog van zware crashes gespaard gebleven en ik hoop dat ook zo te kunnen houden.’ ‘Vooral het laatste jaar is het trainen en het aantal wedstrijden fel toegenomen. Ik rijd immers weer mee in het Belkart en het BEKC én neem nu ook deel aan de voorrondes van het WK. De combinatie met school is daardoor niet zo evident. Het wordt elk jaar moeilijker aangezien zowel het kartleven als het schoolleven steeds drukker worden. Tot januari was ik ook nog basketter bij basketbalclub Herentals, maar dat heb ik moeten opgeven om de dingen nog te kunnen combineren. Op het moment is het moeilijk, maar doenbaar, en ik hoop dat het zo blijft. Ik zou natuurlijk van racen mijn beroep willen maken, maar ik ben er ook steevast van overtuigd dat ik verder ga studeren om een mooi diploma te halen. Ik ben namelijk ook zeer geïnteresseerd in wetenschappen. Wie weet wat de toekomst brengt?’ Sterke band met leerkrachten ‘Sommige leraren informeren altijd naar de resultaten als ik ze zeg dat ik een wedstrijd heb. Leerlingen daarentegen vinden mijn hobby niet zo interessant en ze schenken er niet zoveel aandacht aan. Aan de ene kant vind ik dat jammer, want hoe meer supporters, hoe beter natuurlijk. Aan de andere kant hoef ik ook niet door iedereen geconfronteerd te worden met vragen over mijn sport. Ik amuseer me wel in het Atheneum. Het grootste voordeel is wellicht dat de klassen er niet al te groot zijn. De leraren hebben tijd genoeg om ons bijvoorbeeld eens apart te nemen en ons iets uit te leggen als we iets niet snappen. De band tussen leerkrachten en leerlingen is er gewoon zeer goed!’